Thursday, January 13, 2011

ប្រវត្តិរឿងព្រេងនិទានទួលល្ងោនទាក់ទងជនជាតិស្អូច

          ទួលល្ងោន​ស្ថិត​នៅ​ចម្ងាយ​ប្រមាណ​ប្រាំមួយ​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ភូមិ​សំរុងលើ។ ភូមិ​នោះ​មាន​ប្រវត្តិ​ដែល​ទាក់ទង​ទៅ​នឹង​សង្គ្រាម​ខ្មែរ​សៀម និង​ឧបាយកល​ជា​ច្រើន​ដែល​សៀម​បាន​ប្រើប្រាស់​មក​លើ​បងប្អូន​ជនជាតិ​ភាគតិច​ស្អូច។
          ប្រជាជន​ស្អូច ភាគច្រើន​ណាស់​ដែល​នៅ​ចាំ​ប្រវត្តិ​នៃ​ភូមិ​ទួលល្ងោន និង​ភូមិ​ដទៃ​ទៀត​ជាច្រើន​នៅ​សម័យ​កាល​នោះ។
          តាម​ការ​សាកសួរ​ពូ​គ្រើល ដែល​ជនជាតិ​ស្អូច​បាន​នៅ​ចាំ​រឿង​រ៉ាវ​នោះ​ច្បាស់ ហើយ​បាន​និយាយ​ប្រាប់​យើង​ថា ៖
          កាល​នោះ សៀម​បាន​ចូល​វាយ​យក​បន្ទាយ​គ្នាព្រៃ​របស់​ពួក​ស្អូច ដើម្បី​ដណ្តើម​យក​ប្រជាជន​កៀរ​យក​ទៅ​ស្រុក​វា ហើយ​ពួក​វា​បាន​ទទួលបរាជ័យ​ផ្ទួនៗ។ ក្រោយ​មក​ទើប​វា​ប្រើ​ល្បិចកល​ទៅ​ជា​លេង​ល្ងោន ដើម្បី​ទាក់ទាញ​ទឹក​ចិត្ត​របស់​ពួក​ស្អូច​ឲ្យ​ទៅ​មើល​ពួក​គេ​សំដែង មាន​អំណោយ​ចែក​ជូន​ផង​ដូចជា ៖ ទឹកអប់ ប្រេងម្សៅ ខោអាវ​ជាច្រើន​ទៀត។ រឿង​មួយ​នៅ​យប់​ទីមួយ ទីពីរ ពួក​វា​លេង​ភាគច្រើន​សុទ្ធ​តែ​រឿង​ល្អ​ៗ​មើល។ ដោយឡែក​យប់​ទី​បី ពេលនោះ​មាន​មនុស្ស​ច្រើន​ទៅ​មើល​ពួក​វា​សម្តែង លើកលែង​តែ​ប្តី​ប្រពន្ធ​ពីរ​នាក់​មិន​បាន​ទៅ ព្រោះ​ប្រពន្ធ​គ្រប់​ខែ (ជិន​ឆ្លងទន្លេ)។ ពេល​ល្ងោន​កំពុង​តែ​លេង ពួក​សៀម​បាន​បិទ​ទ្វារ​ខ្ទប់​មិន​ឲ្យ​មនុស្ស​ចេញ ពេលនោះ​មេកន្ទ្រាញ​រង​ប្រចាំ​ពួក​ស្អូច​បាន​ដឹង​ពី​ល្បិចកល ក៏​សុំ​ពួក​វា​មក​ផឹក​ទឹក ហើយ​ក៏​រត់​គេច​តាម​ស្រែ​ចាម (ហៅ​ស្រែធំ) ដើម្បី​មក​ប្រាប់​ទាហាន​ស្អូច​នៅ​បន្ទាយ​គ្នាព្រៃ ពេល​ទាហាន​ពួក​គេ​ទៅ​ដល់​ត្រូវ​ពួក​សៀម​កៀរ​អស់​ហើយ។
          ចំណែក​លោក Menetrier E(៥) លោក​បាន​សរសេរ​ថា ៖
          កាល​ពី​ពេល​មួយ​នោះ ប្រទេស​ជិត​ខាង​មួយ​បាន​ប្រើប្រាស់​ការ​ប៉ិន​ប្រសព្វ យ៉ាង​សាមញ្ញ ដើម្បី​លុកលុយ​ប្រទេស​ជិត​ខាង​របស់​ខ្លួន​មួយ​ក្នុង​គោលបំណង​ដណ្តើម​ប្រជាជន។ តាមរយៈ​សម្តែង​របាំ ពួក​វា​ធ្វើ​ការ​ទាក់ទាញ​ប្រជាជន​កំសត់ ហើយ​ពួក​វា​បាន​ឡោមព័ទ្ធ​ក្នុង​ឱកាស​ហុច​ឲ្យ​យក​ពួក​គេ​ទាំង​នោះ​ធ្វើ​ជា​ចំណាត់ខ្មាំង។ ការចិញ្ចឹម​ជីវិត​នៅ​លើ​ទឹក​ដីដែល​ស្ថិត​នៅតំបន់​ជិត​ខាង ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា «ទួលល្ងោន» នោះ​ដែល​ជា​កន្លែង​ស្ថិត​នៅ​ជា​និរន្តន៍​នៃ​អនុស្សាវរីយ៍​ឈឺ​ចាប់​ខ្លោចផ្សា​នោះ។
          ពេល​សៀម​បាន​កៀរ ប្រជាជន​ស្អូច​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទាំង​យប់​កាត់​តាម​ត្រពាំង​ទឹក​មួយ ក្រោយ​មក​ត្រពាំង​នោះ​ត្រូវ​បាន​ប្រជាជន​យើង​តាំង​ទី​លំនៅ ដោយ​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា «ភូមិ​ត្រពាំងកៀរ»។ នៅ​ពេល​កៀរ​ប្រមូល​ផ្តុំ​ប្រជាជន​ទៅ​មូល​គ្នា​ក្នុង​ព្រៃ ដែល​មាន​ត្រពាំង​ទឹក​បរិភោគ សំរាប់​ស្នាក់​នៅ​បណ្តោះ​អាសន្ន ត្រពាំង​នោះ​ស្ថិត​នៅ​ចំងាយ​ប្រមាណ ១០ គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ភូមិ​ត្រពាំងកៀរ។
          សម័យកាល​ក្រោយ​មក ត្រពាំង​នោះ​ត្រូវ​បាន​ប្រជាជន​ខ្មែរ​ជាច្រើន​តាំង​ទី​លំនៅ​នៅ​ទីនោះ ហើយ​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា «ត្រពាំងមូល» រហូត​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ។ រួច​ហើយ​ពួក​សៀម​បាន​កៀរ​ប្រជាជន​យើង​យក​ទៅ​ដាក់​ក្បែរ​តាម​សមុទ្រ ដើម្បី​ត្រៀម​ដឹក​តាម​កប៉ាល់​យក​ទៅ​ស្រុក​វា​ធ្វើ​ជា​ទាសករ។ ពេល​នោះ​មាន​បងប្អូន ឪពុក​ម្តាយ ជីដូន​ជីតា​ចាស់​ៗ បាន​ទៅ​តាម​សាកសួរ​សុខ​ទុក្ខ​គ្រួសារ​កូនចៅ នៅ​ពេល​ទៅ​ដល់​ឃើញ​កូនចៅ គ្រួសារ​ត្រូវពួក​វា​វាយ​ធ្វើ​បាប ចង​តំរៀប​ជួរ ដោត​ស្លឹកត្រចៀក ក៏​កើត​ទុក្ខ​យំ​អាណិត​កូនចៅ​របស់​ខ្លួន លាន់ឮទ្រហឹង​អឹងអាប់ ដោយសារ​សំលេង​ទើប​គេ​ដាក់​ឈ្មោះ​ភូមិ​នោះ​ថា «ភូមិ​ម៉ាអ៊ូ» ជាប់​រហូត​មក​ដល់​បច្ចុប្បន្ន​នេះ។
          លោក កែប វ៉ាន់ឌី(៦) បាន​សរសេរ​ថា ក្រុម​នេះ​រក​កល​នឹង​វិនាស​ផុត​​ពូជ​ម្តង​រួច​ទៅ​ហើយ នៅ​ឆ្នាំ ១៨៤០ ពួក​សៀម​ដែល​នៅ​ជាប់​ចុះ​មក​វាយ​ស្រុក​ខ្មែរ​តាម​ផ្លូវ​ហាទៀង​នោះ បាន​ចាប់​ពួក​ស្អូចនាំ​ជា​ឈ្លើយ​ទៅ​ស្រុក​វា។ នៅ​តាម​ផ្លូវ ពួក​ស្អូច​ស្លាប់​អស់​ជាច្រើន ព្រោះ​ពួក​សៀម​ធ្វើ​បាប។ ចំណែក​អ្នក​ដែល​នៅ​រស់​វិញ ត្រូវ​បាន​ស្តេច​សៀម​បញ្ជា​ឲ្យ​យក​ទៅ​នៅ​ភូមិ​មួយ​ជិត​ទី​ក្រុង​បាងកក។ តែ​ពួក​នេះ​ចេះ​តែ​ស្លាប់​បន្ត​គ្នា​ម្តង​ម្នាក់​ៗ រហូត​សល់​តែ​មនុស្ស ២ នាក់​គត់។ ឃើញ​ដូច្នោះ ស្តេច​សៀម​ក៏​អនុញ្ញាតិ​ឲ្យ​អ្នក​ទាំង​ពីរ​នេះ​ត្រឡប់​មក​ស្រុក​កំណើត​របស់​ខ្លួន​វិញ។ មក​ដល់​ស្រុក​ខ្មែរ អ្នក​ទាំង​ពីរ​នេះ​បាន​ប្រទះ​ឃើញ​ស្ត្រី​ក្នុង​ក្រុម​របស់​ខ្លួន​បី​នាក់ ដែល​បាន​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​រស់​នៅ​ជាមួយ​ជនជាតិ​ខ្មែរ ក៏​បាន​រៀបការ​ជាមួយ​គ្នា​ទៅ។ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​កុលសម្ព័ន្ធ​ស្អូច​នេះ​ស្លាប់​បាត់​ពូជ ស្តេច​ខ្មែរ​ក៏​អនុញ្ញាតិ​ឲ្យ​ពួក​នេះ​រៀបការ​រវាង​បងប្អូន​បង្កើត​របស់​ខ្លួន​បាន៕
------------------------------
(៥) Menetrier E (1926) page 40
(៦) កែប វ៉ាន់ឌី (1970) page 139