Monday, January 17, 2011

ជីវភាពរស់នៅ

     ៣. ជីវភាព​រស់​នៅ
          បច្ចុប្បន្ន​នេះ បើ​យើង​សង្កេត​មើល​ទៅ​លើ​ការ​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​របស់​ពួក​ស្អូច​ទាំង​អស់​នោះ យើង​ឃើញ​ថា ៖ ជីវភាព​គេ​នីមួយ​ៗ គឺ​មាន​ការ​ខ្វះ​ខាត​ជា​ច្រើន ទាំង​ផ្នែក​ចំណីអាហារ ការ​ស្លៀកពាក់ ក៏​ដូច​ជា​ជំរក​ស្នាក់​នៅ​ជា​ដើម។ និយាយ​រួម​គឺ ពួក​នេះ​គ្មាន​អ្នក​មាន​ជីវភាព​ធូរធារ ឬ​ក៏​មាន​ជីវភាព​មធ្យម​ឡើយ គឺ​ស្ថិត​ក្នុង​ភាព​ទ័ល​ក្រ​ទាំង​អស់​គ្នា មុខ​របរ​សំខាន់​របស់​ពួក​គេ គឺ​ការ​ធ្វើ​ស្រែ។ មុខ​របរ​បន្ទាប់​បន្សំ គឺ​ការ​នេសាទ​ត្រី​ទឹក​ប្រៃ ការ​កាប់​សសរ​លក់ បោច​វល្លិ៍ជ័រ ការ​រក​ឃ្មុំ ដាក់​អន្ទាក់។ ហើយ​កំរៃ​ដែល​បាន​មក​ត្រូវ​រាប់​រង​ជួយ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ក្នុង​ការ​រស់​នៅ។ ក្នុង​ផ្ទះ​ដ៏​តូច​របស់​ពួក​គេ​នីមួយ​ៗ មាន​មនុស្ស​រស់​នៅ ៣ ទៅ ៤ គ្រួសារ​ដែល​រស់​នៅ​ជា​មួយ​គ្នា ហើយ​ប្រាក់​ដែរ​រក​បាន​ត្រូវ​ចំណាយ​រួម​គ្នា ព្រោះ​ថា​ក្នុង​ចំណោម​មនុស្ស​ដែល​ស្នាក់​នៅ​ជា​មួយ​គ្នា​មាន​អ្នក​ខ្លះ​ពិការ អ្នក​ខ្លះ​មេម៉ាយ​ដែល​ប្តី​ស្លាប់​ដោយសារ​សង្គ្រាម និង​ជាន់​មីន។
គ្រួសារលោក ស៊ឹម ឆែត មេកន្ទ្រាញជនជាតិស្អូច
គ្រួសារលោក ស៊ឹម ឆែត មេកន្ទ្រាញជនជាតិស្អូច
          ១- ក្នុង​គ្រួសារ​មេកន្ទ្រាញ​ឈ្មោះ ស៊ឹម ឆែត ភេទ​ប្រុស អាយុ ៦០ ឆ្នាំ ប្រពន្ធ​គាត់​ឈ្មោះ អាន ថេន អាយុ ៥៥ ឆ្នាំ សព្វថ្ងៃ​នេះ​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​គាត់​មាន​ចំនួន ៤ គ្រួសារ​រាប់​ទាំង​កូន​ប្រសារ​ប្រុស​ស្រី កូន​បង្កើត និង​ចៅ​ផង ទាំង​អស់ ១៥ នាក់​ ក្នុង​នោះ​មាន​ក្មេង ៥ នាក់ មនុស្ស​ចាស់​​​ជរា ២ នាក់ ក្រៅ​ពី​នោះ​សុទ្ធ​តែ​មនុស្ស​ដែល​ពេញ​កំលាំង។ គាត់​មាន​ដី​កម្មសិទ្ធ​សម្រាប់​លំនៅដ្ឋាន បណ្តោយ​ប្រវែង ២០ ម៉ែត្រ ទទឹង ១៨ ម៉ែត្រ។ ផ្ទះ​របស់​គាត់​សង់​អំពី​ឈើ ជញ្ជាំង​បិទ​បាំង​ស្លឹកចាក ដំបូល​ប្រក់​ស្លឹកចាក​ ក្រាល​រនាប​ស្លាព្រៃ ហើយ​ផ្ទះ​នេះ​មាន​ទំហំ ៦x៤ ម៉ែត្រ។
          មុខ​របរ​សំខាន់​នៅ​ក្នុង​គ្រួសារ គឺ​ធ្វើ​ស្រែ នៅ​លើ​ផ្ទៃដី​ទំហំ ១,៥ ហិកតា។ ហើយ​មិន​សូវ​មាន​ជីជាតិ។ នៅ​ពេល​រដូវ​ប្រមូល​ផល គាត់​ទទួល​បាន ៣០ ថាំង។ ក្រៅ​ពី​មុខ​របរ​ធ្វើ​ស្រែ​សមាជិក​គ្រួសារ​គាត់​ប្រកប​របរ​ដាក់​អន្ទាក់ បោចវល្លិ៍ និង​ស៊ីឈ្នួល​ធ្វើ​ស្រែ​បណ្តាក់​តាម​របៀប​យក​កម្រៃ​ពលកម្ម ឬ​ជា​ស្រូវ​អង្ករ​រួច​ទើប​ធ្វើ​ការ​សង​វិញ ផល​ស្រូវ​ដែល​គ្រួសារ​គាត់​បាន​ទទួល គឺ​មិន​គ្រប់​ក្នុង​ការ​បរិភោគ​ទេ ការ​នេសាទ និង​មុខ​របរ​ដទៃ​ទៀត គឺ​បាន​កម្រៃ​មក​សម្រាប់​ទប់ទល់​ខាង​ម្ហូប និង​សំលៀកបំពាក់​ជា​ដើម។ ក្រៅ​ពី​នេះ​គ្រួសារ​គាត់​ចិញ្ចឹម​កូន​គោ ១ ក្បាល មាន់ ១០ ក្បាល ឆ្កែ ២ សម្រាប់​ដេញ​សត្វ។
          ២- ចំណែក​គ្រួសារ​ពូ ព្រំ កិល ភេទ​ប្រុស អាយុ ៥០ ឆ្នាំ ប្រពន្ធ​ឈ្មោះ ចែម ផេន អាយុ ៤៨ ឆ្នាំ។ គាត់​ត្រូវ​ពិការ​នៅ​ឆ្នាំ ១៩៨៨ ដោយសារ​ជាន់​មីន​នៅ​ពេល​ដាក់​អន្ទាក់ ដី​ស្រែ​របស់​គាត់​ត្រូវ​លក់​ដើម្បី​យក​លុយ​ព្យាបាល​ជំងឺ​គាត់។ គាត់​មាន​កូន ៥ នាក់ គឺ ៖
               ១. ព្រំ ឈាន អាយុ ២៥ ឆ្នាំ ភេទ​ប្រុស
               ២. ព្រំ ផុង អាយុ ២៣ ឆ្នាំ ភេទ​ស្រី
               ៣. ព្រំ ដឹប អាយុ ១៨ ឆ្នាំ ភេទ​ប្រុស
               ៤. ព្រំ ធឿន អាយុ ១៥ ឆ្នាំ ភេទ​ប្រុស
               ៥. ព្រំ ថេន អាយុ ១៣ ឆ្នាំ ភេទ​ស្រី
          ក្នុង​គ្រួសារ​នេះ​មាន​ដី​កម្មសិទ្ធ​សម្រាប់​លំនៅដ្ឋាន ១០x១៥ ម៉ែត្រ។ ចំណែក​ផ្ទះ​របស់​គាត់​មាន​ទំហំ ៤x៣,៥ ម៉ែត្រ ធ្វើ​អំពី​ឈើ ក្រាល​រនាប​អំពី​កូន​ឈើ​តូច​ៗ ជញ្ជាំង​បិទ​បាំង​ពី​សំបក​គគីរ ហើយ​ដំបូល​ប្រក់​ស្លឹកចាក។ គ្រួសារ​នេះ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​ស្អូច​ឃើញ​ថា មាន​សភាព​ក្រ​ជាង​គេ ព្រោះ​ថា​កាល​ដើម​ឡើយ គ្រួសារ​ទាំង​មូល​ត្រូវ​ធ្លាក់​ទៅ​លើ​លោក​ពូ កិល ជា​អ្នក​រ៉ាប់រង​ចិញ្ចឹម។ ក្រៅ​ពី​កិច្ចការ​ធ្វើ​ស្រែ​របស់​ពួក​គេ គឺ​មាន​ការ​នេសាទ​ត្រី ជួន​កាល​បាន​ ជួន​អត់ ឯ​អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​ទៅ​ដាក់​អន្ទាក់ បោច​វល្លិ៍​យក​ទៅ​លក់​ឯ​ផ្សារ។ ចំណែក​គោ​ក្របី​គ្រួសារ​នេះ​គ្មាន​ទេ។ ហើយ​គេ​ចិញ្ចឹម​បាន​ជ្រូ ១ ក្បាល មាន់ ៥ ក្បាល ឆ្កែ ២ សម្រាប់​ដេញ​សត្វ។
          តាម​លោក Menetrien E(៩) ប្រជាជន​ស្អូច​ក្រ​ក្សត់​ មាន​តែ​ផ្ទះ​តូច​មួយ​បែរ​មុខ​ទៅ​ខាង​ជើង​ដោយ​ប្រក់​ស្បូវ ឬ​ស្លឹក។ ចំណែក​អចលនវត្ថុ​វិញ ពួក​គេ​រិត​តែ​ក្រីក្រ​ណាស់​ទៅ​ទៀត។ នៅ​លើ​ដី​បុក​បង្ហាប់ ពួក​គេ​ធ្វើ​ជើងក្រាន​អំពី​ឥដ្ឋ។ ក្តារ​ពីរ ឬ​ក៏​បី​បន្តះ​សម្រាប់​ធ្វើ​គ្រែ ពួក​គេ​គ្មាន​មុង​កន្ទេល​ទេ។ ការ​រៀបចំ​ឧបករណ៍​ទាំង​ឡាយ​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ គឺ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ទី​ងងឹត និង​កខ្វក់។ មនុស្ស​ប្រុស​ស្រី ក្មេង​ចាស់ រស់​នៅ​ឡូក​ឡំ​មិន​គប្បី។ របប​អាហារ​នៃ​មនុស្ស​ជំនាន់​ដើម​ទាំង​នោះ​មាន​អង្ករ​បន្តិច​បន្ទួច​សម្រាប់​ចំអិន​ជា​មួយ​មើមឈើ សាច់ដុត ផ្លែឈើ​ជា​ដើម។
          ចំណែក​ជីវភាព​រស់​នៅ​បច្ចុប្បន្ន បើ​ប្រៀបធៀប​ពី​ជំនាន់​មុន​មាន​ការ​វិវត្តន៍​បន្តិច​បន្ទួច​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ នៅ​ពេល​យប់​ការ​ដេក គឺ​គ្មាន​បន្ទប់​ត្រឹម​ត្រូវ តំរៀប​ជួរ​គ្នា​ដេក​ទៅ​តាម​គ្រួសារ​នីមួយ​ៗ ផ្ទះ​ខ្លះ​មាន​មុង ផ្ទះ​ខ្លះ​គ្មាន​មុង​ទេ គឺ​គេ​ដុត​គុប​ភ្លើង​ពី​ក្រោម​ផ្ទះ។ ម្ហូប​អាហារ​មួយ​ភាគ​ធំ​បាន​មក​ពី​ការ​នេសាទ ដាក់​អន្ទាក់ និង​បេះ​បោច​ពី​ភ្នំ​ផង។ អាហារ​ថ្ងៃ​ត្រង់​គេ​បរិភោគ​នៅ​វេលា​ម៉ោង ៨ និង ៣០ នាទី​ព្រឹក ចំណែក​អាហារ​ពេល​ល្ងាច​ពួក​គេ​បរិភោគ​នៅ​ម៉ោង ៣ ឬ ៣ និង ៣០ នាទី​រសៀល៕
------------------------------
(៩) Menetrier E (1926) page 40