Thursday, December 23, 2010

បរិស្ថាន

          ចំពោះ​ភូមិ​ដែល​ជនជាតិ​ស្អូច​រស់​នៅ គឺ​ប្រកប​ទៅ​ដោយ​លក្ខណៈ​ប្រពៃ​ណាស់ ដែល​អំណោយ​ផល​ដល់​ធម្មជាតិ មនុស្ស សត្វ រុក្ខជាតិ ពិសេស​ដំណាំ​កសិកម្ម​ច្រើន​ប្រភេទ ដោយ​​គិត​ទាំង​ដំណាំ​ឧស្សាហកម្ម និង​ដំណាំ​រួម​ផ្សំ​ទៀត​ផង។ នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ដែល​មាន​ជនជាតិ​ស្អូច​គេ​រស់​នៅ​គឺ​សំបូរ​ទៅ​ដោយ​ជួរ​ភ្នំ​ធំ​ៗ​ដូច​ជា ជួរ​ភ្នំ​ដំរី និង​ភ្នំ​ច្រមុះ​ស្នា​រួម​និង​ភ្នំ​ដទៃ​ទៀត ដែល​នៅ​អម​សង​ខាង​ភូមិ។ ទន្ទឹម​នឹង​មាន​ជួរ​ភ្នំ និង​ភ្នំ​ក៏​មាន​ព្រៃឈើ​លាត​ត្រដាង​យ៉ាង​វែង រួម​ទាំង​បឹងបួរ អូរ និង​ពាម​ដែល​នៅ​ជាប់​សមុទ្រ។
          នៅ​រដូវ​ប្រាំង​ដែល​ជា​រដូវ​វែង ស្ងួត អណ្តូង​ទឹក​ត្រូវ​បាន​គេ​ជីក​គួប​ផ្សំ​នឹង​អណ្តូង​ស្នប់ ដែល​អាច​យក​ទឹក​ប្រើ​ប្រាស់​ក្នុង​ជីវភាព​មនុស្ស​សត្វ​នៅ​តំបន់​នេះ​បាន​យ៉ាង​ស្រួល។
          ថ្វី​ត្បិត​តែ​ភូមិ​ដ្ឋាន​ជនជាតិ​ស្អូច​តាំង​នៅ​ក្បែរ​ជើង​ភ្នំ​ក៏​ដោយ ប្រសិន​បើ​យើង​ពិនិត្យ​មើល​ឲ្យ​បាន​ដិត​ដល់​គឺ​មាន​លក្ខណៈ​អន​ថយ​ទន់​ខ្សោយ​នៅឡើយ គឺ​មិន​ទាន់​រីក​ចំរើន​ដូច​ជា​ទីប្រជុំជន​នៅ​ក្បែរនោះ ៖ «ខាង​វិស័យ​ជីវភាព​រស់​នៅ និង​មធ្យោបាយ​ផ្សេង​ៗ សំរាប់​សំរួល​ដល់​ជីវិត​រស់​នៅ»។
          ដោយ​ឡែក​ការ​រៀបចំ​ភូមិ​ឃុំ គឺ​មាន​សណ្តាប់​ធ្នាប់​ល្អ រួម​ទាំង​ផ្លូវ​លំ​កាត់​ខ្វាត់​ខ្វែង ជា​ពិសេស​មាន​ផ្លូវ​ជាតិ​លេខ ៤ និង​ផ្លូវ​រថភ្លើង​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​សំខាន់​យ៉ាង​ខ្លាំង​ចំពោះ​សេដ្ឋកិច្ច​ជាតិ។ ភូមិ​សំរុង​លើ​ដែល​ពួក​ស្អូច​រស់​នៅ យើង​អាច​ធ្វើ​ដំណើរ​ដោយ​ជើង គឺ​ចម្ងាយ​តែ ២០០ ទៅ ៣០០ ម៉ែត្រ​ប៉ុណ្ណោះ យើង​អាច​ទៅ​ដល់​ជើង​ភ្នំ​ច្រមុះស្នា។ នៅ​ទីនោះ​ហើយ​ដែល​សំបូរ​ទៅ​ដោយ​ព្រៃឈើ​ធំ​ៗ ដែល​បច្ចុប្បន្ន​កំពុង​រង​នូវ​ការ​កាប់​បំផ្លាញ​យ៉ាង​ធ្ងន់​ធ្ងរ​ពី​ពួក​ឈ្មួញ​ធំ​ៗ​តាម​រយៈ​ក្រុមហ៊ុន តាម​រយៈ​កង​កំលាំង​ប្រដាប់​អាវុធ​ការពារ គឺ​ពួក​គេ​ធ្វើ​សកម្មភាព​បំផ្លាញ់​ព្រៃឈើ​យ៉ាង​អនាធិបតេយ្យ​បំផុត ហើយ​ប្រើប្រាស់​សុទ្ធ​តែ​ឧបករណ៍​ទំនើប​ៗ​ដែល​ពុំ​មាន​បច្ចេកទេស​ក្នុង​ការ​កាប់​ទេ។
          បើ​គេ​និយាយ​ពី​សត្វ​ព្រៃ​ទៀត​សោត កាល​ពី​សម័យ​មុន​សំបូរ​ណាស់​ដូចជា ខ្លា ដំរី ក្តាន់ ជ្រូកព្រៃ ប្រើស និង​សត្វ​ស្លាប​មួយ​ចំនួន​រស់​នៅ​តាម​ភ្នំ ឬ​មួយ​ចំនួន​រស់​នៅ​តាម​ពាម។ ក៏​ប៉ុន្តែ​សត្វ​ទាំង​នេះ មួយ​ចំនួន​ត្រុវ​រង​គ្រោះ​ដោយសារ​សង្គ្រាម ដោយសារ​ការ​បរបាញ់​គ្មាន​ច្បាប់​ទំលាប់ និង​ម៉ីន​ដែល​បង្កៃ​ក្នុង​ព្រៃ​ចោល គួប​ផ្សំ​នឹង​ការ​ដាក់​អន្ទាក់​ផង​នោះ ធ្វើ​ឲ្យ​សត្វ​ព្រៃ​មួយ​ចំនួន​ធំ​ត្រុវ​បាត់​ស្ទើរ​ផុត​ពូច​ទៅ​ហើយ​ដូច​ជា ខ្លា ដំរី ជា​ដើម។
          និយាយ​រួម ភូមិ​សំរុង​លើ​ដែល​ជនជាតិ​ស្អូច​រស់​នៅ កម្រ​រង​គ្រោះ​ដោយ​ទឹក​ជំនន់​ណាស់ ហើយ​ដី​មាន​លក្ខណៈ​អំណោយ​ផល​ណាស់​ចំពោះ​ដំណាំ​ស្រូវ​វស្សា ដី​នៅ​សល់​ទំនេរ​គេ​ដាំ​ស្រូវ​ធ្ងន់ ស្រូវ​ស្រាល និង​ស្រូវ​ឡើង​ទឹក​បាន​ទៀត​ផង។ នៅ​ពេល​ផុត​រដូវ​ច្រូត​កាត់ ទឹក​សាប​ដែល​នៅ​ក្នុង​ស្រែ​ត្រូវ​គោក​ជា​បណ្តើរ​ៗ ពេល​នោះ​គេ​ចាប់​ផ្តើម​បង្ហូរ​ទឹក​ប្រៃ​ចូល ពេល​នោះ​នៅ​វាល​ស្រែ​ទាំង​ឡាយ​ត្រូវ​បាន​គេ​ធ្វើ​ការ​នេសាទ​បាន​ដូច​ជា ត្រី ក្តាម បង្គា។
          នៅ​ក្នុង​តំបន់​ខ័ណ្ឌ​ព្រៃនប់​ក្តី ភូមិ​សំរុង​លើ​ក្តី ព្រៃឈើ​គ្រប​ដណ្តប់​ស្ទើរ​តែ ៥០ ភាគរយ​នៃ​ផ្ទៃ​ដី​ទាំង​មូល ហើយ​មាន​ឈើ​គ្រប់​មុខ រួម​ទាំង​ឈើ​តូច ឈើ​ធំ ឈើ​មាន​តំលៃ​ប្រណិត​ៗ រួម​ផ្សំ​នឹង​ឈើ​សំរាប់​ប្រើប្រាស់​ក្នុង​ជីវភាព​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​ផង​ដូច​ជា អុស ធ្យូង​…។ល។
          និយាយ​រួម មិន​ថា​រដូវ​ប្រាំង ឬ​រដូវ​វស្សា​ទេ​គឺ​ព្រៃឈើ​ទាំង​នោះ​ផ្តល់​ផល​យ៉ាង​ច្រើន​ចំពោះ​សេដ្ឋកិច្ច និង​កសិកម្ម រួម​ទាំង​បំរើ​ដល់​ការ​សាង​សង់​សំណង់​ធំ​តូច​ទៀត​ផង។ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ថែម​ទាំង​ផ្តល់​ផ្លែ ផ្កា ស្លឹក ឬស មើម សំរាប់​ជា​ឱសថ​បុរាណ​ក្នុង​ការ​ព្យាបាល​មនុស្ស​សត្វ និង​បន្លែ​សំរាប់​បរិភោគ​ផង។ ហើយ​យើង​អាច​ទាញ​យក​ផលិតផល​ទាំង​នោះ​ទៅ​ផ្តោះ​ប្តូរ​នៅ​ទី​ផ្សារ​ថែម​ទៀត។
          ដោយ​ឡែក​នៅ​តំបន់​ព្រៃនប់​ទាំង​មូល ទន្ទឹម​នឹង​មាន​ព្រៃឈើ​ដែល​ដុះ​តាម​តំបន់​ភ្នំ ក៏​នៅ​មាន​ព្រៃឈើ​មួយ​ប្រភេទ​ទៀត​ដែល​ដុះ​នៅ​តាម​ពាម​មាត់​សមុទ្រ គឺ​ព្រៃ​កោងកាង។ ព្រៃ​នេះ​អាច​ផ្តល់​ផល​ប្រយោជន៍​យ៉ាង​ច្រើន​ដែរ​ដូចជា «ជំរក​ដល់​មច្ឆាជាតិ និង​ផ្តល់​អុស ធ្យូង សំរាប់​ដុត ថែម​ទាំង​ជា​លំនៅ​របស់​សត្វ​ស្លាប​ដែល​រស់​នៅ​តំបន់​នេះ​ផង»។
          ដី​នៅ​តំបន់​នេះ បច្ចុប្បន្ន​ត្រូវ​គេ​នាំ​គ្នា​លក់​ដោយ​ពុះ​ចែក​ជា​ឡូត៌ សូម្បី​តែ​ដី​ត្រពាំង​បឹងបួរ ក៏​ត្រូវ​គេ​លក់​អស់​ដែរ។
          ប្រការ​ទាំង​អស់​ខាង​លើ​នេះ​ហើយ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ប៉ះ​ពាល់​ដល់​បរិស្ថាន​ធម្មជាតិ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ក្លា​បំផុត ជា​ពិសេស​ការ​កាប់​បំផ្លាញ​ព្រៃឈើ​នេះ​ឯង ព្រោះ​ព្រៃឈើ​អាច​ការពារ​ទឹក​ជំនន់ អាច​ទាក់​ទាញ​ទឹក​ភ្លៀង ទប់​ដំ​កុំ​ឲ្យ​ច្រោះ​បាក់ និង​ថែរក្សា​សីតុណ្ហភាព​ដែល​ជា​លំនឹង​ធម្មជាតិ​បាន​ល្អ​ទៀត​ផង៕