Monday, January 17, 2011

ប្រជាជននិងបណ្តាញផ្សេងៗដែលពុំមែនជារដ្ឋបាល

III. ប្រជាជន និង​បណ្តាញ​ផ្សេង​ៗ​ដែល​ពុំ​មែល​ជា​រដ្ឋបាល
     ១. បុគ្គលិក​លក្ខណៈ​សំគាល់​ជនជាតិ​ស្អូច
          បច្ចុប្បន្ន​នេះ​យើង​ពិបាក​រក​ឲ្យ​បាន​នៅ​ជនជាតិ​មួយ​ដែល​សុទ្ធ មិន​មាន​លាយ​ឡំ​ទៅ​ដោយ​កូន​កាត់​ជនជាតិ​ដទៃ​ណាស់។ សូម្បី​តែ​ប្រជាជន​យើង​ក៏​ដូច្នេះ​ដែរ សព្វ​ថ្ងៃ​ខ្មែរ​យើង​មាន​លាយ​ឡំ​ទៅ​ដោយ​កូន​កាត់​ជា​ច្រើន​ដូច​ជា ៖ ចិន ចាម យួន សៀម និង​កូន​កាត់​អឺរ៉ុប​ជា​ដើម ជា​ហេតុ​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ពិបាក​ក្នុង​ការ​សន្និដ្ឋាន។
          ចំណែក​ជនជាតិ​ភាគតិច​ស្អូច​ក៏​មិន​ខុស​ពី​បងប្អូន​ខ្មែរ​យើង​ដែរ គឺ​នៅ​ក្នុង​ភូមិដ្ឋាន​ដែល​គេ​រស់​នៅ​បាន​លាយឡំ​ជា​ច្រើន​ទៅ​ដោយ​ចំរុះ​ជនជាតិ​ដូច​ជា ៖ ខ្មែរ ចិន ចាម ដែល​អ្នក​ទាំង​នោះ​ហើយ​ដែល​ធ្លាប់​ចេញ​ចូល​រកស៊ី​ជា​មួយ​ពួក​ស្អូច ធ្វើ​ការងារ​ជា​មួយ​គ្នា ហើយ​ជួន​កាល​បណ្តាល​ឲ្យ​ពួក​គេ​ស្រឡាញ់​គ្នា​រៀបការ​ជា​មួយ​គ្នា ហើយ​រស់​នៅ​លាយឡំ​ជា​មួយ​គ្នា នៅ​ក្នុង​ភូមិ​នេះ​តែ​ម្តង។ ការ​វិវត្តន៍​នៃ​ការ​រស់​នៅ​របៀប​នេះ ជា​ហេតុ​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​ការ​ប្រែប្រួល​ច្រើន​ក្នុង​ការ​រស់​នៅ​ដូច​ជា ៖ ជីវភាព ទំនៀមទម្លាប់ និង​ការ​គោរព​ចំពោះ​សាសនា​ជា​ដើម។
          បើ​តាម​លោក Menetrier. E­(៧) ពួក​ស្អូច​​​មាន​មាឌ​តូច ទំរង់​មុខ​មូល​រាង​ពងក្រពើ ស្បែក​ពណ៌​ខ្មៅ សក់​រលើបរលោង សសៃរ​សក់​ធំ​ល្មម​ក្រញាញ់ ទ្រនុង​ថ្ពាល់​លយ ច្រមុះកោង (ដូច​ជំពុះ​សេក) ខើច​ឡើង​លើ​បន្តិច ភ្នែក​បើក​ធំ​ទូលាយ​ពណ៌​ត្នោត​ចាស់ ក្រសែ​ភ្នែក​មានសភាព​ស្ងាត់ស្ងៀម ហើយ​មាន​កំពង់ ១.៦០ ម៉ែត្រ ប្រកប​ទៅ​ដោយ​សាច់​ដុំ។ ទាំង​នេះ​បញ្ជាក់​ថា ពួក​គេ​ជា​មនុស្ស​ឧស្សាហ៍​ព្យាយាម រហ័សរហួន​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ការងារ។ ពួក​ស្អូច​ពេល​ធ្វើ​ដំណើរ​មាន​ភាព​ប្រញាប់​ប្រញាល់​រហ័សរហួន។ តាម​ទម្លាប់​ក្នុង​ភូមិ​ក្តី ក្នុង​ព្រៃ​ក្តី ពេល​គេ​ដើរ​តែងតែ​សួរ​រាក់ទាក់​រក​គ្នា​មិន​ដែល​ដាច់​ទេ ពួក​គេ​ចូល​ចិត្ត​ជក់​បារី​ណាស់ ពិសេស​ប្រុស​ៗ​ចាប់​ពី​អាយុ ១៥ ទៅ ១៧ ឆ្នាំ​ឡើង​ទៅ​និយម​ក្នុង​ការ​ជក់ ចំណែក​ស្ត្រី​ចាស់​មួយ​ចំនួន​ធំ​ក៏​និយម​ក្នុង​ការ​ជក់​បារី​ដែរ ចំពោះ​ក្មេង​ៗ​ពេល​រត់​លេង ឬ​ឃ្វាល​គោ ក្របី ពួក​គេ​ចូល​ចិត្ត​ដោះអាវ ស្លៀក​ខោ​ខ្លី មិន​ពាក់​អាវ​ស្បែក​ជើង​ទេ។ ចំណែក​យុវជន និង​ចាស់​ៗ គឺ​គេ​មាន​ទម្លាប់​ស្លៀក​តែ​ខោ​ខ្លី​លែង​ខ្លួន​ទទេ ពេល​នៅ​ផ្ទះ ឬ​ធ្វើ​ការងារ​ផ្សេង​ៗ។ ចំណែក​ស្ត្រី​វិញ​ពួក​គេ​ចូល​ចិត្ត​ស្លៀក​ខោ​ជើង​វែង ឬ​សារុង ហើយ​ពាក់​អាវ​ចាស់​ៗ​ពេល​នៅ​ផ្ទះ។ ហើយ​ចំពោះ​ប្រុស​វិញ​នោះ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ក្តី ដាក់​អន្ទាក់​ក្តី រក​ជ័រ វល្លិ៍ នេសាទ ពួក​គេ​មិន​ពាក់​ស្បែក​ជើង​ទេ គឺ​ដើរ​ដោយ​ជើង​ទទេរ។
          ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ពួក​គេ​តែងតែ​មាន​ការងារ​ច្រើន​ណាស់ ភាគច្រើន​សុទ្ធ​សឹង​តែ​ការងារ​ធ្ងន់​ៗ​ដូច​ជា ៖ ស៊ីឈ្នួល​រែកដី ជីកស្រះ កាប់​សសរ​លក់ និង​ធ្វើ​ផ្ទះ​ជា​ដើម​។ ពេល​យប់​ពួក​គេ​តែងតែ​ជជែក​គ្នា ជួន​មាន​ផឹក​ស្រា​ផង ពិភាក្សា​ពី​រឿង​ការងារ និង​បញ្ហា​ជីវភាព​កូនចៅ​ជាដើម។ ជា​ទម្លាប់​របស់​ស្អូច ពេល​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ដាក់​អន្ទាក់​ក្តី នេសាទ​ក្តី នៅ​ផ្ទះ ឬ​ទៅ​ធ្វើ​ស្រែ យក​ឃ្មុំ គឺ​ពួក​គាត់​ចូល​ចិត្ត​ធ្វើ​ដំណើរ​ដោយ​ជើង​ទទេរ មិន​ពាក់​មួក ស្លៀក​ខោ​ខ្លី បង់​ក​ក្រមា មិន​ពាក់​អាវ​ទេ។ ចំពោះ​បុណ្យ​ទាន​ផ្សេង​ៗ ពួក​គេ​ស្លៀក​ពាក់​សមរម្យ ហើយ​ចំពោះ​ស្ត្រី​គេ​និយម​ពណ៌​ឆើត​ៗ​ដូច​ជា ពណ៌​ក្រហម ឈាមជ្រូក​ជា​ដើម។ ចំណែក​ពួក​គេ​ប្រុស​ៗ​ចូល​ចិត្ត​ផឹក​ស្រា។ ពួក​ស្អូច​ទាំង​ស្រី ទាំង​ប្រុស​មាន​អាកប្បកិរិយា​ស្លូតបូត ទៀង​ត្រង់ ចេះ​ជួយ​យក​អាសារ​មនុស្ស​ផង​គ្នា ហើយ​ធ្វើ​ការ​មាន​ការ​អំណត់​ជា​ទីបំផុត ពេល​ជួប​ប្រាស្រ័យ​ទាក់ទង​គ្នា ពួក​គេ​មាន​ការ​ខ្មាស់អៀន​ច្រើន នៅ​ពេល​មាន​ភ្ញៀវ ឬ​អ្នក​ចំឡែក​ចូល​ក្នុង​ភូមិ​របស់​ខ្លួន​ពិសេស​ស្រី​ៗ យុវតី​នាំ​គ្នា​រត់​ត្រសង​ឡើង​លើ​ផ្ទះ ទុក​ឲ្យ​នារី​ចាស់​ជា​អ្នក​រាក់​ទាក់ ហើយ​ប្រើប្រាស់​ភាសា​ខ្មែរ​សំរាប់​ទំនាក់ទំនង​ជា​មួយ​ភ្ញៀវ ចំណែក​ក្មេង​ៗ​ស្អូច បច្ចុប្បន្ន​នេះ​គេ​ស្ទើរ​តែ​បោះបង់​ចោល​ភាសា​របស់​ខ្លួន​អស់ ហើយ​ងាក​មក​ចាប់​ភាសា​ខ្មែរ​ក្នុង​ការ​និយាយ​ស្តី និង​ប្រឡែង​គ្នា រួម​ទាំង​ការ​និយាយ​គ្នា​ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសារ​ផង។ ជា​ទម្លាប់​ពេល​រាក់​ទាក់​ទទួល​ភ្ញៀវ ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ក្រាល​កន្ទេល​រំចេក​ជូន​ភ្ញៀវ​អង្គុយ ហុច​បារី ទឹក ឬ​ស្រា​ក៏​សឹង​មាន។
          បុរស​ចាស់​ក្តី ស្ត្រី​ក្តី ពួក​គេ​មិន​ចូល​ចិត្ត​នៅ​ស្ងៀម​ទេ ពួក​គេ​តែងតែ​ធ្វើ​ការងារ​ផ្សេង​ៗ​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ដូច​ជា ៖ ក្រងព្រួល ធ្វើ​​លបក្តារ លបបង្គារ មើល​គោក្របី និង​ជួយ​មើល​ថែ​កូនចៅ ទូន្មាន​ប្រៀន​ប្រដៅ និង​ជួយ​ឲ្យ​ជា​យោបល់​ដូច​ជា ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ​ទាន​ប្រចាំ​ជនជាតិ និង​ការ​សាងសង់​ជា​ដើម។ ពួក​គេ​មាន​ជំនឿ​ស៊ប់​ទៅ​លើ​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា ហើយ​ខិតខំ​គោរព​ព្យាយាម​ដើម្បី​សន្សំ​កុសល សិល្ប៍ទាន ពុំដែល​ហ៊ាន​ប្រព្រឹត្ត​ខុស​នឹង​គន្លង​ធម៌​ឡើយ។ ចំណែក​ព្រហ្មាញ​សាសនា ក៏​គេ​គោរព​ដែរ​ដូច​ជា ៖ អ្នកតា​ជើង​ក្អោង ជាន់​អារក្ស...។ ក្រៅ​ពី​នេះ​នៅ​ពេល​មាន​អ្នក​ជំងឺ ពួក​នេះ​មាន​គ្រូ​ពេទ្យ​ប្រចាំ​ការ គឺ​មេកន្ទ្រាញ​ដែល​ចេះ​ព្យាបាល​តាម​បែប​ឧសថ​បុរាណ​យ៉ាង​ស្ទាត់​ជំនាញ ហើយ​ព្យាបាល​ពុំ​សូវ​យក​តម្លៃ​ថ្លៃ​ទេ។ ពេល​មាន​ស្ត្រី​ឈឺ​ពោះ​ប្រសូត្រ​បុត្រ គេ​មាន​ឆ្មម​ជា​អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ធ្វើ​កិច្ចការ​នេះ ហើយ​បាន​ទទួល​ប្រាក់​ទៅ​តាម​សទ្ធារ​ច្រើន ឬ​តិច​អាស្រ័យ​ទៅ​លើ​ជីវភាព​គ្រួសារ​គេ​នីមួយ​ៗ៕
------------------------------
(៧) Menetrier. E page 39 (1926)